Inburgering en taalverwerving

De huidige wet Inburgering (Wi21) lijkt al een flinke verbetering ten opzichte van het vorige inburgeringsstelsel. Voorheen kwam ik – als stafmedewerker en vrijwilliger bij VluchtelingenWerk- veel problemen van ‘oude wetters’ tegen, zoals termijnoverschrijdingen, DUO-boetes en malafide taalscholen. De extra begeleiding van vluchtelingen en gezinsmigranten onder de Wi21 zal er naar verwachting toe leiden dat meer mensen taalles krijgen op het juiste niveau.

Echter, de ‘vroege start’, waardoor men al in het azc kan beginnen met inburgeren, en de combinatie van taalles met participatie via vrijwilligerswerk en betaald werk, komen nog maar moeizaam van de grond. Dit blijkt onder andere uit het onderzoek dat ik in de gemeente Lochem deed in opdracht van de lokale Rekenkamercommissie.¹ Vaak wordt taalvaardigheid op minimaal A2 of B1 niveau gevraagd door werkgevers en (beroeps)opleidingen, maar voor een flinke groep is dit binnen de inburgeringsperiode van 3 jaar niet haalbaar.

Hoe lastig het is om een vreemde taal te leren, in een geheel nieuwe omgeving, heb ik gezien in de NT2-praktijk als vrijwillige taalcoach/ taaldocent en als coördinator bij Taal aan Zee en in het verleden als docent NT2 en alfabetisering op een ROC. En om dit ook zelf te ervaren, heb ik in de loop der jaren heel wat cursussen gevolgd, zoals Engels, Spaans, Turks en (momenteel) Arabisch, in Nederland maar ook in Londen, Sevilla en Amman. Maar ik heb ook gezien hoe snel het taalniveau kan verbeteren, met de juiste cursus en goede docenten.

In mijn werk bij VluchtelingenWerk heb ik geconstateerd hoe belangrijk goede maatschappelijke begeleiding is om al vroeg te kunnen focussen op taal en werk.² Daarnaast kan een gemeentelijke aanpak gericht op de mentale gezondheid van vluchtelingen een succesvolle inburgering ondersteunen.³

Publicaties